سرچشمه ی طریقت نقشبندی

بایددانست،که اساس وسرچشمه ی طریقت نقشبندی،همان اساس ومشرب صحابه ی کرام رسول الله صلی الله علیه وسلم می باشد،که اصل آن صدق و فرعش اخلاص درعمل است وتنها اهل خاص ،نائل این مشرب ومسلک شریف خواهندبود واین فضلی خدادادی است که هرکه را خواهدمی بخشد.(ذالک فضل الله یؤتیه من یشاء و الله ذوالفضل العظیم.)((حدید/آیه ۲۱)واین فضلی است ازطرف خداوندهرکه را می خواهدعطا می کند.وخداوندصاحب فضل عظیمی است.

بایددانست که این راه،درواقع همان راه ومسیر انبیای کرام است.

(قُلْ هَٰذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ ۚ عَلَىٰ بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي ۖ وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ.) یوسف /۱۰۸ترجمه:بگو:این راه من است.من وپیروانم،همگان را درعین بصیرت به سوی خدا می خوانیم.منزه است خداومن از مشرکان نیستم.

(قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيْنَا وَمَا أُنْزِلَ إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ مُوسَىٰ وَعِيسَىٰ وَمَا أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ.)بقره ۱۳۶ترجمه:بگویید:مابه خداوآیاتی که برما نازل شده ونیزآنچه برپیامبران دیگرازجانب پروردگارشان آمده است،ایمان آورده ایم.میان هیچ یک ازپیامبران فرقی نمی گذاریم وهمه دربرابر خدا تسلیم هستیم.

ازاصول اولیه طریقت-انتخاب عزیمت ها وترک نمودن رخصت هاست-البته منظوراز ترکِ رخصتها وبرگزیدنِ عزیمت ها،آن نیست که مثلا،هنگام سفر،نمازمان را قصرنکنیمویابه جمع نخوانیم،بلکه هدفم ازترکِ رخصتها،ترک ترفه ولذت جویی زیاددر خوردن ونوشیدن وپوشیدن و..است.هرچنداین امورجزءامورات مباح باشندومنظورم ازگرفتن عزیمتها بالازدنِ آستین همت وتلاش ومجاهده در راه انجام اعمال صالح واوامر شرعی وانجام سنن مصطفوی صلی الله علیه وسلم وکسب رضایت خالق ومعبودحقیقی وبخشش مال وکمک به فقراونیازمندان است.برای درک این موضوع آیه ی شریفه ذیل را بخوان،که حق تعالی می فرماید:

لَيْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلَٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالْكِتَابِ وَالنَّبِيِّينَ وَآتَى الْمَالَ عَلَىٰ حُبِّهِ ذَوِي الْقُرْبَىٰ وَالْيَتَامَىٰ وَالْمَسَاكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَالسَّائِلِينَ وَفِي الرِّقَابِ وَأَقَامَ الصَّلَاةَ وَآتَى الزَّكَاةَ وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُوا ۖ وَالصَّابِرِينَ فِي الْبَأْسَاءِ وَالضَّرَّاءِ وَحِينَ الْبَأْسِ ۗ أُولَٰئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا ۖ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ.بقره/۱۷۷

نیکی آن نیست که روی خودبه جانب مشرق ومغرب کنید،بلکه نیکوکارکسی است که به خدا و روزبازپسین وفرشتگان وکتاب خداوپیامبران ومال خودرا،باآنکه دوستش دارد،به خویشاوندان ویتیمان ودرماندگان ومسافران وگدایان ودربندماندگان ببخشد.ونمازبگذاردوزکات بدهد.ونیزکسانی هستندکه چون عهدی می بندندبدان وفا می کنند.وآنان که دربینوایی وبیماری وبه هنگام جنگ صبرمی کنند،اینان راستگویان وپرهیزگارانند.

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *