هدف از تمسک به طریقت؛کشف عجایب یا تهذیب نفس؟

بایددانست که مرادازتمسک به طریقت وتشرف بدان،اساسا برای تحقیق عجایب ودیدن کرامات وخوارق عادات نیست،بلکه اساس آن برای تهذیب نفس اماره ی آغشته به گناه وزشتی وتغییراین صفات زشت ودرمان دردها وامراض قلبی ودرونی است تالایق رسیدن به محبت الهی شود: (یَا أَیَّتُها النَّفسُ المُطمَئِنَّة (۲۷) إِرجعی إِلی ربِّکَ راضیةً مَرضیة(۲۸.ترجمه:ای نفس آرامش یافته ؛به سوی پروردگارت بازگرددرحالیکه خداازتووتوازخداموندمتعال راضی هستی.

واین است سعادت،واین همان خوشبختی بزرگی است که پیشی گرفتگان برای دستیابی به آن،برهم پیشدستی می کنند.واین خوشبختی دست نمی دهدمگرنزدعارفِ کامل وناصح وواصل ومکمل.

واگرمریدباقلب وقالبش خود را تسلیم چنین بزرگواری نکند،قطعاازمحبت بعیداست وچیزی از تزکیه ی نفس و تصفیه ی آن شاملش نمی شود.چراکه:( فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا)                                                ترجمه:سوگندبه پروردگارت که ایمان نیاورند،مگرآنکه درنزاعی که میان آنهاست تورا داورقراردهند واز حکمی که تو می دهی هیچ ناخشنود نشوند وسراسر تسلیم آن گردند.(سراج القلوب مولف شیخ محمدعثمان سراج الدین نقشبندی ثانی)ُ

Share

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *